Ειδήσεις - νέα από την Χαλκίδα και την Εύβοια | Eviaportal.gr
Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης που παραχώρησε στο Eviaportal ο Χαλκιδέος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Χαλκίδας και του ΑΟΧ μιλάει για το σημερινό ποδόσφαιρο αλλά και γιατί η Χαλκίδα δεν εκπροσωπείται όπως θα της άξιζε στις μεγάλες κατηγορίες.
Ο Νίκος Σιμιτζής στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Eviaportal κρατώντας το βιβλίο του
Ο Νίκος Σιμιτζής στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Eviaportal κρατώντας το βιβλίο του

Στο πρώτο μέρος της συνέντευξης ο Νίκος Σιμιτζής αναφέρθηκε στο ποδόσφαιρο που αγάπησε και τον αγάπησε ενώ μοιράστηκε με τους αναγνώστες του Eviaportal ανέκδοτες ιστορίες από την ποδοσφαιρική του ζωή φέρνοντας στη μνήμη του παράλληλα τα πιο σημαντικά παιχνίδια του και τους πιο δύσκολους αντιπάλους του. 

Στο δεύτερο μέρος αναφέρεται στον ΑΟ Χαλκίς, την απαξίωση που υφίσταται το Ευβοϊκό ποδόσφαιρο γενικά αλλά και το Ελληνικό ποδόσφαιρο στο σύνολο του.

Eviaportal: Γνωρίζω ότι έχετε αγωνιστεί με την ομάδα του ΑΟ Χαλκίς όταν γνώρισε τις μεγάλες της δόξες φτάνοντας μέχρι και την Α Εθνική. Πως βλέπετε τον ΑΟΧ με το πέρασμα του χρόνου;

Νίκος Σιμιτζής: Λυπάμαι και κλαίει η ψυχή μου ειδικά για τις ομάδες της Χαλκίδας.  Δυο ομάδες γνώρισαν μεγαλεία. Αν και ήταν και άλλες μεγάλες όπως η Προποντίδα. Η πρώτη μου ομάδα ο Ολυμπιακός Χαλκίδας έπαιξε πρώτη κατηγορία και πάντα πρωταγωνιστούσε. Έγινε η συγχώνευση και έγινε η Χαλκίδα.

Η Χαλκίδα την πρώτη χρονιά έκανε απίστευτη πορεία. Βγήκε μέχρι και Α΄Εθνική. Όμως μετά άρχισαν να γίνονται τεράστια εγκλήματα. Παραγοντικά κυρίως. Αυτό που λείπει από τη Χαλκίδα είναι σωστοί παράγοντες. Υπήρξαν κάποιοι παράγοντες που λειτούργησαν σωστά αλλά η Χαλκίδα έπεσε από παραγοντικά εγκληματικά λάθη. Το να ορθοποδήσει ξανά είναι πολύ δύσκολο και θέλει αρκετή προσπάθεια.

Και επειδή ζούμε στον αιώνα του ποδοσφαιρικού χρήματος, αν δεν υπάρξει παράγων με οικονομική επιφάνεια που θα θελήσει να στηρίξει τη Χαλκίδα δύσκολα η Χαλκίδα θα μπορέσει να ανέβει σε οικονομικά σαλόνια. Θα πρέπει πρώτα να υπάρξει οικονομική επιφάνεια, χρήμα, να μαζευτεί ότι καλό υπάρχει στην Εύβοια να αγκαλιαστούν από τη Χαλκίδα. Η Χαλκίδα να είναι το κέντρο ενδιαφέροντος.

Θα μου πείτε για τα Ψαχνά. Ο Ηρακλής Ψαχνών έφτασε ένα βήμα πριν την Α΄Εθνική. Αν ρωτήσετε σήμερα φιλάθλους των Ψαχνών να σας πουν την εντεκάδα του Ηρακλή πριν 2 χρόνια δεν θα τη ξέρουν. Οι περισσότεροι της ομάδας είναι ξένοι, άλλοι από εδώ, άλλοι από εκεί. Εάν ρωτήσετε φιλάθλους 70 ετών, 65 ετών ποια ήταν η σύνθεση της Χαλκίδας θα σας πούνε ακριβώς όχι μόνο τα ονόματα των παικτών αλλά και τα παρατσούκλια τους. Αυτή είναι η διαφορά. Ότι τώρα πια έχει αλλάξει το πράγμα. Το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει. Αν δεν υπάρξουν χρήματα, αν δεν υπάρξει το κίνητρο σε όλα τα παιδιά που θέλουν να πάνε στη Χαλκίδα πως θα ορθοποδήσει;  Θα πάει και Γ΄Εθνική ίσως και Β΄Εθνική όμως μέχρι εκεί.

Eviaportal: Πως εξηγείτε ότι ο νομός της Εύβοιας δεν έχει εκπρόσωπο στην πρώτη κατηγορία από την εποχή σας;

Νίκος Σιμιτζής: Δεν έχει γιατί δεν υπήρξε άνθρωπος με οικονομική επιφάνεια, όχι να βγάλει χρήματα, να αγαπάει την ομάδα, την πόλη και να πει εγώ θα βάλω χρήματα γιατί έτσι ένιωσα και όχι γιατί σκοπεύεις να τα βγάλεις ξανά από την ομάδα. Και μπορώ να σας πω παράγοντες όπως ο Μανώλης Καστριώτης στον Ολυμπιακό Χαλκίδας τότε. Ο Ολυμπιακός Χαλκίδας τότε μεσουρανούσε στο επαρχιακό ποδόσφαιρο. Υπήρχε όμως ένας Χαλκιδέος παράγων ο οποίος  έβαζε χρήματα, έφερνε αξιόλογους ποδοσφαιριστές τότε από την Αθήνα μαζί με αξιόλογους ντόπιους και η ομάδα πήγαινε καλά.

Στη Χαλκίδα όταν έγινε η συγχώνευση δεν χρειάστηκε γιατί ότι καλύτερο υπήρχε μαζεύτηκε στη Χαλκίδα και μαζί με 2-3 αξιόλογους Αθηναίους ποδοσφαιριστές όπως ο Λίβας που ο Λίβας θεωρείται Χαλκιδέος γιατί είχε κατάστημα στη Χαλκίδα.

Τώρα μπορεί να γίνει αυτό;  Να έρθουν ποδοσφαιριστές από όλη την Εύβοια στη Χαλκίδα; Δεν θα γίνει. Κανείς δεν θα έρθει. Γιατί δεν είναι κίνητρο πια η Χαλκίδα για αυτά τα παιδιά. Δεν είναι όνειρό τους να παίξουν στη Χαλκίδα.

Eviaportal: Κύριε Σιμιτζή έχουμε δει τα τελευταία χρόνια να διαδραματίζονται πολύ σοβαρά περιστατικά με φιλάθλους στα γήπεδα που σε κάποιες περιπτώσεις έχουν οδηγήσει ακόμα και στο θάνατο. Τι γνώμη έχετε για όλο αυτό το φανατισμό; Πως πιστεύετε ότι μπορεί να σταματήσει όλο αυτό;

Νίκος Σιμιτζής: Καταρχάς δεν πάω στο γήπεδο. Αδυνατώ να πάω στο γήπεδο. Όχι μόνο γιατί φοβάμαι αλλά και γιατί στεναχωριέμαι με αυτά που λένε και που γίνονται μέσα στο γήπεδο. Και τότε γινόντουσαν φασαρίες αλλά όχι σε τέτοια επίπεδα. Τότε ο κόσμος ήταν μπερδεμένος. Τώρα όλα ξεκινάνε από τους οργανωμένους. Τότε δεν υπήρχαν οι εδώ οργανωμένοι και οι εκεί. Τώρα πως το λένε η ισχύς εν τη ενώσει . Δηλαδή όταν μαζεύονται 100 πιτσιρικάδες είναι στρατός. Δεν μπορείς να τους μαζέψεις.

Τότε εκείνη την εποχή τα εισιτήρια πήγαινες στο γήπεδο και έπαιρνες εισιτήριο και πήγαινε ο Ολυμπιακός εδώ, ο Παναθηναϊκός εκεί, η ΑΕΚ, μπερδεμένοι όλοι.

Γίνονταν μικροφασαρίες αλλά με την επέμβαση των ψυχραιμότερων σταματούσαν αμέσως. Τώρα η θύρα 13, η θύρα 7 και δεν ξέρω εγώ είναι όλο το έγκλημα γιατί εκεί μέσα παρεισφρύουν άτομα εγκληματικά, μπλεγμένα με ναρκωτικά, άτομα προβληματικά. Από κει ξεκινάνε όλα.

Άτομα που ασχολούνται από προσωπικά συμφέροντα, που θέλουν ορισμένοι να έχουν έναν προσωπικός στρατό. Για εμένα πρέπει να καταργηθούν οι οργανωμένοι με κάποιο τρόπο. Δεν ξέρω πως. Η πολιτεία, τα σωματεία δεν ξέρω τον τρόπο. Μπορεί να στεναχωρώ ορισμένους  γιατί μπορεί να υπάρχουν και γραφεία οργανωμένα που είναι πράγματι σωστά αλλά δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις τη στιγμή που το 80% είναι προβληματικά.

Φταίνε οι εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι, οι παράγοντες ακόμα και η πολιτεία που πέρασε τόσο μίσος στους φιλάθλους. Ίσως τους βολεύει κιόλας όλο αυτό. Να πηγαίνει ο κόσμος εκεί και να μη βλέπει άλλα πράγματα που τους ενδιαφέρουν. Μόνο με την κατάργηση των οργανωμένων μπορεί να αντιμετωπιστεί. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη λύση.

Λύση όμως δεν είναι και αυτό που πάει να περάσει τώρα ο Κοντονής που θέλει να καταργήσει το αυτοδιοίκητο της ΕΠΟ και να τιμωρηθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο από την UEFA. Αυτό σημαίνει καταστροφή του ποδοσφαίρου. Θα πάμε 50 χρόνια πίσω. Δεν είναι λύση αυτό το να πεις πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι.  Αλλά για τους οργανωμένους μπορεί να υπάρξει λύση με συνεργασία πολιτείας και σωματείων.

Το παιχνίδι το δικό μου ήταν εντυπωσιακό. Μπορεί να μην ήταν ουσιαστικό. Μπορεί να υπήρχαν άλλοι πιο χρήσιμοι ποδοσφαιριστές από εμένα αλλά εγώ ξεσήκωνα τον κόσμο. Εγώ έδινα την ομορφιά, ξεσήκωνα τον κόσμο. Εκτός έδρας όταν αγωνιζόμουν και έκανα κάποιες εντυπωσιακές ενέργειες σηκωνόταν όλο το γήπεδο και με χειροκροτούσε. Δεν με έβριζε, δεν μου πετούσε μπουκάλια. Τίποτα. Ο κόσμος ευχαριστιόταν. Μου έλεγε μπράβο. Δηλαδή αυτό το πράγμα που γίνεται τώρα που πας να χτυπήσεις κόρνερ και σου πετάνε πράγματα δεν γινόταν.

Και τότε γίνονταν φασαρίες, όπως με το τοπικό ντέρμπι Ολυμπιακός Χαλκίδος- Εύριπος. Τότε έπεσε πολύ ξύλο μέσα στο γήπεδο. Θυμάμαι εγώ που έπαιζα στον Ολυμπιακό με το Σούλη που έπαιζε στον Έυριπο είχαμε πάει σε μια γωνιά στο κόρνερ και σχολιάζαμε το ξύλο που έπεφτε. Εμείς δεν ήμασταν αντίπαλοι. Και τότε γίνονταν αλλά σταματούσαν εκεί την επόμενη ημέρα ήμασταν όλοι φίλοι. Δεν κινδύνευε να σκοτωθεί κανένας.

Eviaportal: Πως βλέπετε το ποδόσφαιρο του χθες με το ποδόσφαιρο του σήμερα;

Νίκος Σιμιτζής: Η ερώτηση αυτή μοιάζει λίγο με την ερώτηση που κάνουν συνήθως, ποιος είναι καλύτερος ποδοσφαιριστής ο Πελέ ή ο Μαραντόνα; Άλλος λέει ο Πελέ και άλλος ο Μαραντόνα. Και αν βάλεις και τώρα ποιος ήταν ο καλύτερος ο Πελέ ή ο Μέσι δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Δεν μπορείς να απαντήσεις.  Λένε αυτός ή αυτός. Μα δε γίνεται αυτό. Πρέπει να πάρεις τα κριτήρια του τότε και του σήμερα. Οι σημερινοί ποδοσφαιριστές έχουν τους διαιτολόγους τους, τους εργοφυσιολόγους που μετράνε τους σφυγμούς τους, πόσα μέτρα έτρεξαν και άλλα πολλά.

Την εποχή τη δική μου τα παπούτσια είχαν τάπες πλαστικές από κάτω. Πρόλαβα και τα παπούτσια που τότε λέγονταν σκάρες. Δηλαδή είχε μία σκάρα εδώ, μία σκάρα εκεί και μία σκάρα στη φτέρνα. Αυτές οι σκάρες δεν κόλλαγαν. Ήταν καρφωμένες. Όταν παίζαμε μπάλα οι πρόκες βγαίνανε στα παπούτσια και μας τρύπαγαν τα πόδια και μάτωναν και λέγαμε αμάν πότε να τελειώσει το ημίχρονο να πάμε στα αποδυτήρια. Στα αποδυτήρια είχαμε ένα αμόνι, σαν καλούπι ποδοσφαιρικό, βάζαμε το παπούτσι εκεί μέσα και με σφυρί χτυπάγαμε τις πρόκες για να γυρίσουν προς τα μέσα και να μη μας τρυπάνε και τα ξαναφοράγαμε τα παπούτσια.

Ακόμα οι μπάλες τότε ήταν δερμάτινες. Χωρίς υπερβολή οι μπάλες τότε όταν βρέχονταν γίνονταν 5 φορές πιο βαριές. Τώρα τη χτυπάς και πάει από τη μία μεριά στην άλλη. Βρεγμένη μπάλα τότε να τη χτυπήσει ποδοσφαιριστής και να πάει πάνω από 20-30 μέτρα; Δεν υπήρχε περίπτωση. Και αν έμπαινε και λίγο λάσπη γιατί τα γήπεδα τότε ήταν χωμάτινα δεν πήγαινε πουθενά η μπάλα. Τώρα τα γήπεδα έχουν χόρτο κάτω. Η μπάλα τρέχει. Τότε θυμάμαι στη Τούμπα που στο γήπεδο είχε βρέξει και είχε γίνει βάλτος το γήπεδο. Δεν μπορούσαμε να κλοτσήσουμε τη μπάλα. Την κλοτσάγαμε, κινούνταν 3 μέτρα και σταμάταγε. Ύψος δεν μπορούσε να πάρει και γινόταν μια λασπομαχία, σκοτωνόμασταν.

Άρα πρέπει να πάρει κάποιος εποχές. Τώρα το ποδόσφαιρο είναι μηχανοποιημένο, έχει πολύ τρέξιμο, πολλή δύναμη, αλλά δεν υπάρχει η ποιότητα που υπήρχε στην παλιά εποχή. Τώρα οι ποδοσφαιριστές είναι πιο ομαδικοί, κινούνται ασταμάτητα.

Στην εποχή τη δική μας τη μπάλα τη μάθαμε μέσα στις αλάνες, χωρίς προπονητή, χωρίς τίποτα. Ο καθένας έκανε ότι ήθελε και ανέπτυσσε ο καθένας το δικό του ταλέντο. Τώρα τα παιδάκια τα πάνε από 8 χρονών μέσα στα γήπεδα, τα βάζουν στα αγωνιστικά τετράγωνα επί 10 ή 5Χ5, παίζουν εκεί πέρα και έχεις τον προπονητή με τη μια να λέει κουνήσου, κάνε πάσα τη μπάλα και το παιδί δεν προλαβαίνει να αναπτύσσει  το ταλέντο που έχει αλλά μαθαίνει από μικρό που είναι την ομαδικότητα αλλά δεν μαθαίνει την ατομικότητα του.  Για αυτό βλέπεις σήμερα επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που δεν ξέρουν να τριπλάρουν.

Πολλοί μου λένε «Ρε Νίκο αν αυτά που έκανες τότε τα έκανες τώρα που θα ήσουν;».  Λέω δεν  ξέρω που θα ήμουν. Θα μπορούσα να παίξω μπάλα τώρα όπως έπαιζα τότε; Γιατί αν έκανα τώρα αυτά που έκανα τότε θα ερχόταν ο άλλος θα μου έδινε μία και θα με πέταγε στα κάγκελα. Άρα πιστεύω ότι κάθε εποχή έχει τα δικά της. Τώρα είμαστε στην εποχή της δύναμης, της ενέργειας, της ομαδικότητας αλλά δεν υπάρχουν ποιοτικοί ποδοσφαιριστές. Βλέπεις το Μέσι και τρελαίνεσαι. Αλλά πόσοι Μέσι υπάρχουν; Βαριέσαι να βλέπεις ποδοσφαιρικό αγώνα πλέον.  Μια ατομική ενέργεια δεν βλέπεις.

Αυτή είναι η διαφορά του τότε με το τώρα ποδόσφαιρο. Το τότε ποδόσφαιρο ήταν πιο ωραίο γιατί πιστεύω έβλεπες πράγματα πιο ποιοτικά. Σε ευχαριστούσαν. Έφευγες από το γήπεδο και ένιωθες γεμάτος. Τώρα μπορεί να γίνονται καλά παιχνίδια, αλλά αν από τα 100 δεις 5 που σε γέμισαν, τα υπόλοιπα 95 είναι σαν να μην τα είδες ποτέ. Η διαφορά είναι  αυτή. Ότι δεν υπάρχει σύγκριση ούτε στο ποδόσφαιρο, ούτε στους ποδοσφαιριστές.

Εγώ θα έλεγα ότι είμαι κάπου στη μέση. Τα νέα τα παιδιά θα έπρεπε να περνάνε πρώτα από ένα επίπεδο ώστε να αναπτυχθεί πρώτα το ταλέντο τους και ύστερα να μπούνε στο μηχανοποιημένο ποδόσφαιρο.  Σήμερα είναι βιομηχανοποιημένο το ποδόσφαιρο και κατασκευάζει ποδοσφαιριστές . Τότε το παιδί έβγαινε μέσα από την αλάνα.

Υπήρξα προπονητής αλλά δεν ασχολήθηκα επαγγελματικά γιατί είχα τη δουλειά μου. Θεωρώ όμως ότι το επάγγελμα του προπονητή είναι τυχοδιωκτικό. Πας σε μια ομάδα κάνεις συμβόλαιο και σε διώχνουν μετά από 2 χρόνια. Όταν μπήκανε τα παιδιά του Παγκρατίου στο γήπεδο έδωσα στον καθένα από μία μπάλα και τους είπα κάντε ότι θέλετε. Τους έδειξα πως να την κοντρολάρουν, πως να κάνουν τρίπλες, να μάθετε να μη φοβάστε τη μπάλα. Μάθετε να κυκλοφορείτε τη μπάλα και από τη στιγμή που η μπάλα δεν θα φύγει από τα πόδια σας αυτόματα θα έχετε αποκτήσει και εμπιστοσύνη και μέσα στο γήπεδο και θα κάνετε αυτό που θέλετε εσείς. Και πράγματι η ομάδα του Παγκρατίου βγήκε πρωταθλήτρια και πολλά παιδιά πήραν μεταγραφές για ομάδες της Α΄Εθνικής.

Eviaportal: Στο Facebook έχετε δημιουργήσει μια ομάδα με την ονομασία «Το ποδόσφαιρο του χθες και του σήμερα»με σκοπό να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι. Θεωρείτε ότι οι Ευβοιώτες ενδιαφέρονται για το τοπικό ποδόσφαιρο και την ιστορία του;

Νίκος Σιμιτζής: Αυτό με προβλημάτιζε και εμένα στην αρχή. Ήξερα ότι θα είχε μεγάλη πέραση στους παλαιούς και ήξερα ποιοι θα ενδιαφερθούν. Το είχα δει από τις φωτογραφίες της παλιάς Χαλκίδας που ανέβαζα τα κομματάκια και έβλεπα ποιοι είχαν συμμετοχή σε μεγάλη ηλικία.

Όμως σε πληροφορώ ότι κάθε μέρα νέα παιδιά μου ζητάνε να γίνουν μέλη  στην ομάδα. Αυτό με ευχαριστεί πολύ γιατί είναι αυτό που λέω. Οι παλιοί ωραία ναι θα θυμηθούν οι νέοι όμως πρέπει να μάθουν την ιστορία. Χωρίς να έχεις ιστορία, χωρίς να ξέρεις την ποδοσφαιρική ιστορία της πόλης σου δεν πας μπροστά. Πρέπει αυτό να είναι κίνητρο. Πρέπει να ξεκινάς από εκεί. Να ξέρεις. Εγώ όταν μπήκα στην ομάδα «Φωτογραφίες παλιάς Χαλκίδας» δεν ήξερα τη Χαλκίδα. Ασχολήθηκα ένα χρόνο  και έμαθα τα πάντα. Αυτό θα είναι κίνητρο για τα νέα τα παιδιά. Πρέπει να μάθουν. Διότι περάσαν από τη Χαλκίδα πάρα πολλοί –που δεν ζούνε τώρα- αλλά γράψανε ιστορία και παίξανε σε αντίξοες συνθήκες μπάλα. Τα σωματεία που υπάρχουν τώρα υπάρχουν γιατί υπήρξαν εκείνα τα παιδιά τότε. Το ευχάριστο είναι ότι το μεγάλο ενδιαφέρον και η εισροή νέων παιδιών. Δεν μου ζητάνε να ενταχθούν στην ομάδα παλιοί. Ακόμα μου ζητάνε να ενταχθούν στην ομάδα και πολλές κοπέλες. Και υπάρχουν και μερικές κυρίες που με ευχαριστούν που τους κρατάω συντροφιά. Και μεγάλες κυρίες που τότε ήταν νεαρές και είναι δεμένες συναισθηματικά με το παρελθόν. Και αυτό με ευχαριστεί.

Ακόμα προσπαθώ να έχω διάλογο με όλους. Να απαντάω στα ερωτήματα τους γιατί  και νέα παιδιά με ρωτάνε πολλά πράγματα. Πιστεύω θα πάει καλά γιατί έχει πολύ δρόμο ακόμα μπροστά της η ομάδα και μέχρι τώρα δεν έχουμε δει τίποτα. Να δούμε.

Τη Χαλκίδα την αγαπάω και σαν πόλη και ποδοσφαιρικά. Πάντα ένιωθα σαν άσωτος υιός. Έκανα να έρθω στη Χαλκίδα πάνω από 20 χρόνια. (σ.σ. Έφυγε σε ηλικία 28 χρονών, που πήρε μεταγραφή στην ομάδα του Αιγάλεω). Έστω μια εκδρομή. Πηγαίναμε συνήθως στην Επίδαυρο στο χωριό της γυναίκας μου. Κάποια στιγμή έκανα στροφή στη ζωή μου και θέλησα να γυρίσω πάλι πίσω στη Χαλκίδα.

Μένω Αθήνα αλλά βρήκα τους παλιούς μου φίλους στη Χαλκίδα. Με βοήθησε πολύ να έρθω σε επαφή μέσω των φωτογραφιών της ομάδας αυτής και έκτοτε άλλαξε η ζωή μου. Έχω ένα νόημα τώρα. Έχω ασχοληθεί πολύ και έχω έρθει σε επαφή με τον Παναγιώτη Καράβα, Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Χαλκίδας  να γίνει μια έκθεση με την ιστορία του ποδοσφαίρου της Χαλκίδας. Κάτι σαν μουσείο. Μου είπε να μου παραχωρήσει την αίθουσα του δημαρχείου εδώ στην παραλία. Περιμένει από εμένα. Του είπα όμως ότι επειδή μένω Αθήνα και είμαι τελειομανής, αν γίνει κάτι τέτοιο θέλω να γίνει σωστά. Και για να γίνει σωστά θα πρέπει πέρα από τη βοήθεια ορισμένων ανθρώπων να έρθω να μείνω για κάποιο διάστημα εδώ Χαλκίδα για να μπορεί να βγει αυτό το πράγμα. Πιστεύω να γίνει μέσα στο 2015. Το χρωστάω αυτό και πιστεύω να βγει καλό για να μπορέσει να δοθεί η ευκαιρία να γνωρίσουν την ιστορία του ποδοσφαίρου και άνθρωποι που δεν έχουν πρόσβαση στο Facebook.  Να δούνε, να θυμηθούνε.

Ο Νίκος Σιμιτζής έχει δημιουργήσει στο Facebook και διαχειρίζεται την ομάδα «Το ποδόσφαιρο του χθες και του σήμερα» για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Διαβάστε ποιος ήταν ο Νίκος Σιμιτζής.




Κάνε το δικό σου σχόλιο

Όνομα
Email (δεν θα εμφανίζεται)
Σχόλια (δεν θα δημοσιεύονται σχόλια με διευθύνσεις προς άλλους ιστότοπους)
* Η συμπλήρωση όλων των πεδίων της φόρμας είναι υποχρεωτική.

Σχόλια

[1]
ΚΩΝΤΑΝΤΕΛΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (26/10/2018 7:13:11 πμ)
δεν προκειται να ξαναδουμε .... ΠΟΤΕ ΧΑΛΚΙΔΑ εποχης 1967 -1975 ΄΄ΚΡΙΜΑ΄...............
Σημείωση: Όλα τα σχόλια αποτελούν προσωπικές απόψεις των συμμετεχόντων, και με κανέναν τρόπο δεν εκφράζουν την άποψη του EVIAPORTAL.GR. Σε κάθε περίπτωση όμως το EVIAPORTAL.GR διατηρεί το δικαίωμα να μη δημοσιεύει σχόλια τα οποία είναι υβριστικού ή συκοφαντικού περιεχομένου.
3D ΕΠΕ Τέντες Αιδηψού - Σάκης Μοσχόπουλος

Αρχή της σελίδας