Ειδήσεις - νέα από την Χαλκίδα και την Εύβοια | Eviaportal.gr
Η κ. Ζωή Μπαρώτα, φιλόλογος, γράφει για τις εξελίξεις σχετικά με τη καθυστέρηση του έργου της Δημοτικής Αγοράς Χαλκίδας.
Δημοτική Αγορά
Δημοτική Αγορά
«Μια καθυστέρηση, πριν λίγες μέρες, αναφορικά με το θέμα της Δημοτικής Αγοράς, που προήλθε από το ΚΣΝΜ (Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων) προκειμένου να ελεγχθούν με αυτοψία οι προτάσεις  της υποβληθείσας από το Δήμο Χαλκιδέων μελέτης για τη Δημοτική Αγορά  της πόλης μας ,ενόχλησε πολύ τον κ. δήμαρχο και πολλούς άλλους: πολιτευτές, εμπλεκόμενους με το θέμα, απλούς πολίτες.

Όλοι αυτοί θέλουν να τελειώνουν όσο γίνεται πιο γρήγορα με αυτό το «κουφάρι», το «ερείπιο», όπως λένε, και δεν είναι οι μόνοι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί  που χρησιμοποιούνται για την Αγορά. Μα και βέβαια, ποιος θα αντέλεγε ότι η σημερινή εικόνα πληγώνει τα μάτια και την αισθητική του περαστικού και πολύ περισσότερο του Χαλκιδαίου πολίτη;

Έτσι λοιπόν κατ’ αυτούς πρέπει η Αγορά να αποκατασταθεί όσο γίνεται πιο γρήγορα. Ο καθένας έχει τη δική του οπτική. Επερχόμενες εκλογές, συμφέροντα, «τι μνημείο και βλακείες», «ας ξεμπερδεύουμε με τη βρωμιά» («Τι είναι αυτό, αρχαιολογικό μνημείο είναι αυτό; Τρελαίνομαι δηλαδή.» συνέντευξη κ. Παγώνη - Δεκέμβριος 2014 ).

Ακολούθησαν λοιπόν δηλώσεις από τον κ. δήμαρχο ότι δεν μπορεί πλέον να προστατεύει  την Αγορά, συσκέψεις με τοπικούς φορείς, συνεντεύξεις, πανό, απειλές για απεργίες πείνας και έπεται συνέχεια.

Εντάξει, ας μην είμαστε και τόσο ουτοπιστές να θέλουμε οι άρχοντές μας να φιλοσοφούν  - κατά Πλάτωνα – για να ευδοκιμεί η πόλη ούτε εμείς οι πολίτες να ανταποκρινόμαστε στο πρότυπο του Αθηναίου πολίτη ώστε να ισχύει το «φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ’ εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας » - κατά Περικλή - Θουκυδίδη.

Με λιγότερες όμως, αλλά όχι καθόλου αξιώσεις  για τους ρόλους μας ως πολίτες και άρχοντες θα πρέπει - κατά τη γνώμη μου - να έχουμε κατανοήσει τα εξής:
  • Η Δημοτική Αγορά  της Χαλκίδας θα ήταν παρελθόν και στη θέση της θα είχε ανεγερθεί ένα πολυώροφο εμπορικό κέντρο, τύπου mall, αν δεν υπήρχε η Ομάδα Πρωτοβουλίας πολιτών (ΟΠΠοΔΕΔΑΧ) να σταματήσει την πρόθεση κατεδάφισής της. Κατά τον κ. δήμαρχο η ομάδα αυτή είναι κάποιοι ανεύθυνοι, που ασχολούνται με βυζαντινές ίντριγκες, μια ετερόκλητη ομάδα κλπ. κλπ...)
  • Η Δημοτική Αγορά Χαλκίδας δεν προστατεύθηκε όπως ορίζει ο Νόμος, αλλά αντιθέτως λεηλατήθηκε με ευθύνη της δημοτικής αρχής, καθώς αποτελεί ιδιοκτησία του Δήμου. Η σημερινή της κακή εικόνα οφείλεται εν πολλοίς στην αδιαφορία που αυτή η δημοτική αρχή επέδειξε κυρίως τα τελευταία χρόνια. Το αρμόδιο Υπουργείο με αυστηρές συστάσεις τα τελευταία χρόνια - δυστυχώς αρκέστηκε μόνο σε αυτές - επικρίνει τη δημοτική αρχή για την ανύπαρκτη στην αρχή ή πλημμελή φύλαξή της στη συνέχεια.
Και είναι αυτονόητο, πιστεύω, ακόμα και για τους μη ειδικούς ότι η ιστορική –αρχιτεκτονική φυσιογνωμία ενός κτηρίου δεν μπορεί να αποκατασταθεί όταν αυτό έχει υποστεί ανεπανόρθωτες φθορές.

Αυτή, η στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορία, λοιπόν, είναι ένα αδίκημα που μπορεί ο Νόμος και η Πολιτεία να το έχουν αφήσει ατιμώρητο, αλλά η ιστορία το καταγράφει ως συνειδητή προσβολή της.
  • Η Δημοτική Αγορά Χαλκίδας αποτελεί σήμερα διατηρητέο μνημείο. Κηρύχτηκε και πάλι μνημείο τον Δεκέμβριο του 2014 με διατήρηση της χρήσης της δημοτικής αγοράς.
Αυτά για να μιλάμε με γεγονότα και να μην πιστεύουμε στις οβιδιακές μεταμορφώσεις κάποιων που σήμερα κόπτονται για την Αγορά και διαμαρτύρονται για τις καθυστερήσεις.

Επιπλέον,
  • ένα μνημείο δεν είναι ένα διώροφο που χτίζεται, αλλά απαιτεί προσεκτική εξέταση των όρων αποκατάστασής του. Αυτό, νομίζω πως το καταλαβαίνει ακόμα και κάποιος αδαής.
  • Η ιστορική μνήμη, η παράδοση, η διατήρηση της ιστορικής ταυτότητας της πόλης  είναι ευθύνη όλων μας, αρχόντων και αρχομένων.
  • Η αξίωση των πολιτών να ζουν σε χώρους με πολιτιστικό αποτύπωμα, θα έπρεπε να είναι έπαινος και όχι ψόγος για αυτούς που μάχονται για αυτό και αποκαλούνται «ασήμαντοι» ή πολιτικά φερέφωνα. Τώρα, αν υπάρχουν και κόμματα που συντάσσονται με αυτή την αξίωση τι να κάνουμε, να τα εξαφανίσουμε;
Τέλος, επειδή κατανοώ ότι  ένα μέρος της κοινής γνώμης – δεν ξέρω αν είναι μικρό ή μεγάλο- τάσσεται με την άποψη «να ξεμπερδεύουμε επιτέλους και όσο γίνεται πιο γρήγορα με την Αγορά και με αυτή την εικόνα που έχουμε μπροστά στα μάτια μας» θα ήθελα να πω το εξής:

Αν κάποιος προσεγγίσει επιφανειακά το θέμα κατά τη συνηθισμένη νεοελληνική τακτική μάλλον θα καταλήξει σε αυτή την άποψη.

Αν όμως ήθελε να ασχοληθεί λίγο πιο βαθιά με αυτό και να αφουγκραστεί τους ειδικούς και να επιστρατεύσει και λίγη από την ιστορική ευαισθησία που επιδεικνύει σε άλλες περιπτώσεις πχ. στο «Μακεδονικό» – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θεωρώ ανάλογα ή συγκρίσιμα τα δύο θέματα - θα θεωρούσε υποχρέωσή του να παραδώσει στις επόμενες γενιές μια Δημοτική Αγορά με όσο γίνεται πιο έντονη την  ιστορική της ταυτότητα.

Ως εκπαιδευτικός, θα ήθελα να σας παραθέσω ένα κείμενο που πήρα από τρεις μαθητές μου της Α Λυκείου - πριν τρία περίπου χρόνια - στα πλαίσια ομαδικής εργασίας.

Ίσως συμφωνήσετε μαζί μου ότι τα παιδιά πολλές φορές μάς ξεπερνούν σε πολλά ζητήματα.

«Η ΠΛΗΓΩΜΕΝΗ ΑΓΟΡΑ»

«Ο ήλιος έδυε. Τα φώτα του δρόμου είχαν ανάψει. Όχι όλα δηλαδή. Ο Δήμος έκανε οικονομία φαίνεται. Η κ. Μαρία είχε βγει για την απογευματινή της βόλτα. Στη γειτονιά της… Ήταν περήφανη για τη γειτονιά της. Το παλιό κέντρο της Χαλκίδας. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Θυμήθηκε τότε που ο τόπος μύριζε κομμένο καφέ και καραμέλα. Από την αγορά… την καρδιά της πόλης της. Με τα φροντισμένα μαγαζάκια, με τις πολύχρωμες ταμπέλες. Το οπωροπωλείο του κυρ Θανάση. Το υποδηματοποιείο του κυρ Αντώνη. Ο καφενές του πατέρα της. Εκεί που μαζεύονταν όλοι, σαν μια μεγάλη οικογένεια. Τα παιδιά έπαιζαν κι έτρωγαν γλειφιτζούρια… εκείνα τα παλιά, τα κοκοράκια… Μια γλυκιά νοσταλγία την πλημμύρισε… ωραίες εποχές. Τότε που η πόλη είχε το δικό της χρώμα και χαρακτήρα.
Τότε…

Πήρε μια βαθιά ανάσα. Μια απαίσια μυρωδιά ήταν διάχυτη. Κοίταξε τριγύρω της. Είχε βρεθεί στην παλιά αγορά. Τα μάτια της βουρκώσανε. Πώς ήταν δυνατόν; Το άλλοτε στολίδι της πόλης, το μέρος που μεγάλωσε, εκεί που ο πατέρας της και άλλοι πόσοι άνθρωποι πέρασαν τη ζωή τους…
τώρα να ερημώνει. Αργοπέθαινε… πλέον δε μύριζε καφέ, αλλά σκουπίδια. Αντί για τα παιδιά τώρα έτρεχαν ποντίκια. Οι περιποιημένες ταμπέλες κρέμονταν μισοσπασμένες, σαν ένδειξη διαμαρτυρίας. Για το εσωτερικό των μαγαζιών δεν είχε λόγια. Η βρωμιά και η εγκατάλειψη στο μεγαλείο τους. Τραπέζια σπασμένα, σύριγγες πεταμένες. Η παρακμή . Η άσκοπη παρακμή. Ή μήπως όχι;

Πολλοί είπανε πως ήτανε θέμα συμφερόντων. Μπορεί… Δυσκολευόταν να πιστέψει πως η αγορά ερήμωσε έτσι. Θυμήθηκε εκείνον τον άνδρα με το γκρι κοστούμι. Επέμενε πως έπρεπε η παλιά αγορά να γκρεμιστεί και στη θέση της να χτιστεί ένα μοντέρνο εμπορικό κέντρο. Θα κάλυπτε καλύτερα τις αυξημένες ανάγκες τους, είπε. Ναι, σωστά τις ανάγκες των διάσημων αλυσίδων καταστημάτων. Τη διαρκή δίψα τους για πλούτο. Κι ας σήμαινε αυτό πως η πόλη τους θα έχανε σιγά σιγά το χρώμα, την ταυτότητά της και θα γινόταν μια γκρίζα τσιμεντούπολη σαν πολλές άλλες.

Όπως φάνηκε στη συγκέντρωση όμως υπήρχαν κι άλλοι που συμμερίζονταν την άποψη του άνδρα με το γκρι κοστούμι. Άνθρωποι που ήταν έτοιμοι να θυσιάσουν πόσα χρόνια ιστορίας, παράδοσης και αναμνήσεων στο βωμό του κέρδους και της απληστίας. Άνθρωποι… Ας είναι, δεν θα τους περάσει. Αύριο θα οργανώσουμε πορεία διαμαρτυρίας. Για να μη χαθεί η παλιά αγορά. Για να μη σταματήσει να χτυπάει η καρδιά της πόλης τους. Και θα ήταν όλοι εκεί».

Ζωή Μπαρώτα, φιλόλογος



Κάνε το δικό σου σχόλιο

Όνομα
Email (δεν θα εμφανίζεται)
Σχόλια (δεν θα δημοσιεύονται σχόλια με διευθύνσεις προς άλλους ιστότοπους)
* Η συμπλήρωση όλων των πεδίων της φόρμας είναι υποχρεωτική.
3D ΕΠΕ Τέντες Αιδηψού - Σάκης Μοσχόπουλος

Αρχή της σελίδας