Ειδήσεις - νέα από την Χαλκίδα και την Εύβοια | Eviaportal.gr
Περιφέρεια
Αντιμετωπίστε το οικογενειακό πρόβλημα ως πρόκληση και πρόσκληση για αλλαγές που θα φέρουν μια νέα οικογενειακή ισορροπία όπου τα μέλη δεν θα χρειάζεται πια να γίνονται 'προβληματικά' για να ακουστούν....  

Το πρόβλημα ενός μέλους της οικογένειας αντικατοπτρίζει τη δυσλειτουργία όλης της οικογένειας. Το μέλος δηλαδή της οικογένειας με πρόβλημα γίνεται ο καθρέπτης της, συνήθως με μεγάλο κόστος για το ίδιο αλλά και τα υπόλοιπα μέλη.  
Η ύπαρξη στην οικογένεια ενός μέλους με πρόβλημα και μαζί το σύμπτωμα του, βοηθά είτε να διατηρηθεί η υπάρχουσα ισορροπία μεταξύ των μελών της οικογένειας (π.χ. να μην βγουν στην επιφάνεια προβλήματα που υποκρύπτονται) είτε  να κινητοποιηθεί η οικογένεια να αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί και τον τρόπο που συμβιώνουν και σχετίζονται μεταξύ τους τα μέλη (π.χ. να διαπραγματευτούν τις σχέσεις τους).
Ποιος επιλέγει το πρόβλημα για να καθρεπτίσει την οικογενειακή δυσλειτουργία; Συνήθως το άτομο που επωμίζεται το ρόλο του προβληματικού είναι είτε το δυνατό μέλος της οικογένειας που αντέχει τα δύσκολα και που αναζητά την αλλαγή των δεδομένων με όποιο κόστος ψυχικό / σωματικό είτε το αδύναμο μέλος εκείνο δηλαδή που είναι ευάλωτο στις δυσκολίες και στις εσωτερικές και εξωτερικές του πιέσεις.    
Δυστυχώς, πολλές φορές, το ρόλο του 'προβληματικού' τον αναλαμβάνει το παιδί της οικογένειας, ΄σώζοντας΄ έτσι τους αγαπημένους του, κυρίως τους γονείς,  από το να δουν και να αντιμετωπίσουν τα δικά τους διαπροσωπικά ή/και ενδοπροσωπικά προβλήματα.
Η εμπειρία μου δείχνει ότι οι γονείς επισκέπτονται με περισσότερη ευκολία τους ειδικούς, όταν πρόκειται για θέμα που αφορά το παιδί τους. Οι ίδιοι φαίνεται να αντέχουν τις δικές τους δυσκολίες. Παλεύουν με τους εσωτερικούς φόβους τους και τα προσωπικά τους βιώματα μόνοι. Πολεμούν τις αγωνίες τους για τη ζωή τους με το να μην μιλάνε για αυτές. Καλύπτουν τα συναισθήματα τους για να μην πληγώσουν τους άλλους ή 'παγώνουν' τις επιθυμίες τους για να μην τους επιβαρύνουν. Με λίγα λόγια οι γονείς δυστυχώς ξέρουν πώς να θυσιάζονται!
'Βολεύονται' και 'βολεύουν' όπως- όπως αρκεί να διατηρήσουν το 'μαζί', αρκεί να έχουν κοινό σκοπό, χωρίς να παίρνουν, να διεκδικούν, να εκφράζουν, να ζουν ευχάριστα ή να αλλάζουν και να τροποποιούν ό,τι χρειάζεται.
Αυτά τα ανείπωτα συναισθήματα, τα αδιευκρίνιστα προβλήματα, οι μαζεμένες χρόνια ανάγκες τους, οι σχέσεις 'δεσμά' που πνίγουν αντί να ελευθερώνουν, πολλές φορές βρίσκουν έκφραση μέσω του παιδιού και του προβλήματος που θα αναπτύξει. Θα γίνει 'προβληματικό' για να σώσει και να σωθεί, να μετατρέψει τα 'δεσμά' σε 'δεσμούς'!      
Οι γονείς όλα τα αντέχουν, αυτό που δεν αντέχουν είναι να βλέπουν το παιδί τους να δυσκολεύεται. Τότε κινητοποιούνται. Νιώθουν ένοχοι ("τι δεν κάναμε καλά;"), φοβούνται ("θα καταφέρουμε να μην γίνουμε σαν τους γονείς που είχαμε εμείς;"), θυμώνουν ("ποτέ δεν σκέφτηκε το αχάριστο ότι η συμπεριφορά του μας πληγώνει").
Νιώθουν πληγωμένοι σκεφτόμενοι το "πόσες θυσίες έχουν κάνει για το καλό του παιδιού και της οικογένειας χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα". Στήνουν τον εαυτό τους στον τοίχο, γεγονός που δεν τους βοηθά. Και θυσιασμένος και φταίχτης;
Η θλίψη σταδιακά κουκουλώνει όλη την οικογένεια. Αρχίζει ο φαύλος κύκλος. Αλληλοκατηγορούνται ("η σύζυγος μου φταίει που το έκανε 'μαμάκια' και τώρα δεν ξεκολλάει να πάει σχολείο"/ "ο σύζυγος μου φταίει γιατί έχει αδυναμία στον άλλο μας γιο που μοιάζει στον πατέρα του").
Μερικοί απελπίζονται ("δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, δεν θα αλλάξει κάτι") και τότε το παιδί 'προκαλεί' περισσότερο, σπρώχνει και στριμώχνει για αλλαγές - όρια - έκφραση συναισθημάτων και αναγκών. Ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται..... 
Και όμως αλλάζει το πρόβλημα όταν σπάσουμε τους φαύλους κύκλους, τα 'στεγανά' μας, τον τρόπο που βλέπουμε το πρόβλημα, τις σχέσεις, τον εαυτό μας! Είναι ευκαιρία για αλλαγή όχι για παραίτηση και απελπισία!  
Παραθέτω κάποιες από τις περιπτώσεις που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης, με τη βοήθεια των ειδικών, προκειμένου να λάβουν οι γονείς προληπτικά ή/και θεραπευτικά μέτρα:
α) Όταν υπάρχουν απορίες ή διαφωνίες μεταξύ των γονιών σχετικά με τη διαπαιδαγώγηση του παιδιού τους ή οι μεταξύ τους διαφωνίες και προσδοκίες που κουβαλούν από τις πατρικές τους οικογένειες επηρεάζουν την λειτουργία της νέας οικογένειας.
β) Όταν το παιδί αντιμετωπίζει πρόβλημα στην εξέλιξη του (σωματική, διανοητική, ψυχοκινητική, συναισθηματική)
γ) Όταν η επικοινωνία του παιδιού με τους γονείς του ή/και με τον περίγυρο του, είναι δύσκολη, αδιάφορη, απόμακρη, συναισθηματικά ψυχρή.
δ) Όταν παρατηρούνται μαθησιακές δυσκολίες, τραυλισμός, υπερκινητικότητα, διάσπαση προσοχής, ενούρηση μετά τα τέσσερα χρόνια του, ξαφνική μείωση της σχολικής του επίδοσης, σχολική φοβία, αδικαιολόγητες εκρήξεις θυμού ή κλάματος, υποψίες για χρήση ναρκωτικών ουσιών ή κατανάλωση αλκοόλ, παραβατική συμπεριφορά κ.α.              
ε) Όταν παρατηρούνται διαταραχές στη συμπεριφορά του που δεν υποχωρούν όπως άγχος, επιθετικότητα, ανορεξία, βουλιμία, φοβίες, απομόνωση, αϋπνία κ.α.
στ) Όταν παρουσιάζονται νέες συνθήκες ή απότομες μεταβολές στη σύνθεση και λειτουργία της οικογένειας που του προκαλούν έντονη ανησυχία (π.χ.γέννηση μωρού, αλλαγή περιβάλλοντος, θάνατος μέλους, διαζύγιο, ανίατη αρρώστια μέλους, οικονομική κατάρρευση, φυλάκιση ή ψυχιατρικό πρόβλημα αγαπημένου μέλους κ.α..
Στις περιπτώσεις αυτές οι γονείς χρειάζεται να αναλάβουν έγκαιρα την αντιμετώπιση του προβλήματος. Η ενημέρωση, η υποστήριξη και η βοήθεια από τον ψυχοθεραπευτή, καθώς και η δυνατότητα για οικογενειακές συνεδρίες με αρχικούς στόχους α) την αλλαγή της οικογενειακής λειτουργίας, β) την ενίσχυση των 'δυνατών' τους στοιχείων αλλά και γ) την αφαίρεση της ταμπέλας του 'προβληματικού' από το μέλος που φέρει τα συμπτώματα, μαθαίνοντας όλοι μαζί να αναλαμβάνουν το πρόβλημα, αποτελούν τον ασφαλή και αποτελεσματικό τρόπο αλλαγής της 'δύσκολης' κατάστασης που βιώνει η οικογένεια.
Σε κάποιες δε από τις παραπάνω περιπτώσεις κρίνεται σκόπιμη και η συνεργασία με άλλους ειδικούς (π.χ. γιατρό, ψυχίατρο, λογοθεραπευτή, διατροφολόγο, εργασιοθεραπευτή κ.α.).
Το σημαντικότερο ρόλο όμως θα τον παίξει η οικογένεια ανάλογα με το τρόπο με τον οποίο θα χειριστούν το 'σύμπτωμα' και το μέλος (παιδί ή ενήλικα) που χρειάζεται τη βοήθεια τους.
Η αναγνώριση, χωρίς ντροπή, φόβο, ενοχή, αλλά και η αποδοχή του προβλήματος, χωρίς θυμό, απελπισία, παραίτηση, αποτελούν τα πρώτα βήματα για την αντιμετώπιση του. Αν δεν αναγνωρίσουμε το πρόβλημα, αναβάλουμε την διερεύνηση και αντιμετώπιση του με αποτέλεσμα την επιδείνωση και κλιμάκωση του.

........Όπως έλεγαν και οι σοφοί μας: "Καλύτερα να προλαμβάνεις παρά να θεραπεύεις!"

Κατερίνα Κ. Μιχαηλίδου                                                 
Σύμβουλος - Ψυχοθεραπεύτρια Ατόμων, Οικογενειών, Ομάδων
Μέλος της E.F.T.Α., ΕΛ.Ε.ΣΥ.Θ., E.A.C.-Ε.Ε.Σ., A.G.P.A.
Δέχεται Αθήνα και Χαλκίδα: Αβάντων 19, 34100,  Τηλ: 22210 29386 / 24900                  




Δημοφιλή σήμερα

Τάρτα με Άρωμα Βασιλικού και Καπνιστή Μπριζόλα

Τάρτα με Άρωμα Βασιλικού και Καπνιστή Μπριζόλα

21/04/2017
Σαββατοκύριακο μπροστά μας και ετοιμάζουμε κάτι πολύ ιδιαίτερο και πεντανόστιμο....
Πεζοπορία με προορισμό την Ι.Μ. Αγίου Γεωργίου Αρμά από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μύτικα

Πεζοπορία με προορισμό την Ι.Μ. Αγίου Γεωργίου Αρμά από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Μύτικα

21/04/2017
Πεζοπορία με προορισμό την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου ΑΡΜΑ Φύλλων διοργανώνει ο ...
Ολοκληρώθηκε η διεθνής διάσκεψη «Food for Inclusion» στη Χαλκίδα

Ολοκληρώθηκε η διεθνής διάσκεψη «Food for Inclusion» στη Χαλκίδα

22/04/2017
Ολοκληρώθηκε το απόγευμα της Πέμπτης 20ης Απριλίου η διεθνής διάσκεψη που φιλοξενήθηκε στην Χαλκίδα....

Κάνε το δικό σου σχόλιο

Όνομα
Email (δεν θα εμφανίζεται)
Σχόλια (δεν θα δημοσιεύονται σχόλια με διευθύνσεις προς άλλους ιστότοπους)
* Η συμπλήρωση όλων των πεδίων της φόρμας είναι υποχρεωτική.

Αρχή της σελίδας